راهیل

سلام سعی کردم مطالب جالب برای شماانتخاب کنم فقط نظر یادتون نره

ما و مولایمان، امام علی (ع)...
ساعت ٧:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٩  کلمات کلیدی: مذهبی
میسر نگردد به کس این سعادت

 

به کعبه ولادت به مسجد شهادت...1

طبق معمول، نه دلی هست واسه نوشتن، نه قلمی. واسه همین به دو سه خط بسنده می کنم، که اونم حرف های تلخه، چون اوقاتم تلخه! و بقیه حرف رو می سپرم به خودش...

خیلی هامون از امام علی (ع) هیچی نمی دونیم. اگه ته دل ما بچه [مثلاً] شیعه ها عشقی هست، ارادتی هست، کششی هست، افتخاری واسه ما نیست، اتفاقا بیشتر مایه خجالته، این عشق و ارادت و کشش هم کار خودمون نیست، کار خودشونه... افتخار واسه اونهاست. ما هیچ کاری نکردیم واسه نزدیکی و ارادت به امامون... چی از خودمون بوده، اصلا کاری کردیم واسه شناختشون؟ اصلا سعی کردیم گوشه ای مثل اونا باشیم، اصلا گوشه ای مثل اونا فکر کنیم؟ هیچی، هیچی سعی نکردیم، حتی شاید یک کتاب هم نخوانده باشیم... آره، اتفاقا بیشتر مایه خجالته... همین حضرت علی (ع) که سنگشو به سینه می زنیم؛ خیلی هامون نمی دونیم چرا وقتی پای اثبات امامتشون می رسه، پای جمله "من کنت مولی..." می لنگه و به یه تغییر معنی "مولی" زبونمون بند میاد! اگه حرفی هم داریم فقط جزء شنیده هاست... خیلی هامون نمی دونیم اگه می گن روز غدیر خم، فقط "من کنت مولی..." نبوده، بلکه خطبه ای بوده چند ده صفحه ای که اگه حتی معنی لغویش رو هم بدونیم دیگه پای اثبات زبونمون که بند نمی یاد هیچ، نیازی هم به توضیح و تفسیر برای هیچ کس نداریم، و خواندن تنها معنیش تن هر مخالف یا سائلی رو می لرزونه...

بی خیال، قرار بود دو سه خط باشه. تو این ایام شهادت و این شبای قدر بریم به حال خودمون گریه کنیم که هیچی از امام علی (ع) نمی دونیم و هیچ کاری هم واسه شناختشون نکردیم، امام علی (ع) چه نیازی به گریه و دلسوزی و ترحم ما داره...

««علی (ع) همان کوه بلندی است که نهرهای فضیلت و دانش از آغوش آن جاری شده و سیل آسا فرو ریخته و مرغزار زندگی آدمیان را سرسبز و سیراب کرده است و هیچ مرغ بلند پروازی را نشاید که بر بلندای آن، آشیان سازد و شاهباز فکر هیچ بشری را توان پروازی بدین اوج و بلندی میسر نباشد.»»